Van druk, druk, druk naar… leven met de seizoenen in Zweden

3

Ooit woonde ik samen met mijn man in een jaren ‘20 bovenwoning in Rotterdam. Mijn leven werd voor een groot deel in beslag genomen door creatieve cursussen, taallessen en koffie drinken bij hippe koffietentjes in de stad. Soms alleen, maar vaak met een of meer vriendinnen. In het weekend spraken we regelmatig af met vrienden, om daarna diep in de nacht terug naar huis te rijden.

Al langere tijd voelde ik een zekere haast in mijzelf. Mijn lijf stond altijd op full power, en mijn hoofd kon de drukte steeds minder vaak bijbenen. Ik kocht een noise canceling koptelefoon om de wereld een beetje buiten te sluiten. De geluiden van de buren, het geraas van de stad, alles was me gewoonweg te veel.

Uiteindelijk verhuisden we naar Zweden. Het land waar alles van nature al een tandje trager gaat. Ze worden niet voor niets de ‘Spanjaarden van het Noorden’ genoemd. Het idee om naar de natuur te verhuizen, spookte al langer door ons hoofd. Toen we luidruchtige onderburen kregen, hebben we die droom sneller in gang gezet. En zo belandden we in een kleine stad in het zuiden van Zweden.

Langzaam maar zeker ontwende ik het ‘koffietentjes-hoppen’, maar de onrust bleef. Ik reisde regelmatig terug naar Nederland om mijn oude leven nog even op te pakken: druk, druk, druk. Omdat ik er telkens maar een paar dagen was, waren mijn dagen vol afspraken; lunchen hier, koffie drinken daar, en daarna nog vlug even bij die en die langs.

Als ik daar nu aan terugdenk, kan ik me van al die afspraken vrij weinig meer herinneren. Ze waren vast gezellig op dat moment, maar echt doorleefd heb ik ze overduidelijk niet. Dit alles realiseerde ik me toen de coronacrisis begon. Opeens kon ik niet meer zomaar even naar mijn vrienden in Nederland, opeens was daar een grote leegte.

Kort na onze emigratie, kwam ik in een burn-out terecht. Jarenlang leven in een constante stress, zowel binnenshuis door de gehorige oude huizen, als buitenshuis door de drukte van de stad. Alle veranderingen, het heen-en-weer reizen. Het had me opgebroken, en niet zo’n beetje ook. Het heeft me bijna twee jaar gekost om er enigszins bovenop te komen.

Inmiddels hebben we de stad volledig achter ons gelaten. We wonen in een houten boshuisje uit 1870 midden tussen de oeroude bomen van Småland; een provincie in het zuiden van Zweden. Hier gaat alles z’n gangetje. De buurman zwaait, een tractor rijdt voorbij. Maar verder gebeurt er vooral heel erg weinig.

Ik betrapte mezelf er laatst op dat ik mijn koptelefoon al een paar maanden niet meer gedragen heb uit noodzaak. Ik kan weer naar mijn omgeving luisteren. Naar het ruisen van de bomen, de stroming van het beekje achter ons huis en het fluiten van de vogels.

Eindelijk is er tijd voor slow. Voor boswandelingen maken in de sneeuw, bloemen zaaien in de tuin en fruitbomen planten. Kortom; voor rustig leven met de seizoenen.

Ik zet mijn eerste stappen in de richting van slow living, en verwelkom het met open armen. Zo’n leven heb ik zo lang gezocht. Hier is het dan, en ik ben er klaar voor.

– Geschreven door Linda. Je kunt Linda volgen via @zweedsboshuisje.

Wil je ook een lezerscolumn inzenden? Dat kun je hier doen.

Foto door Oscar Helgstrand.

3 Comments

  1. Marianne Reply

    Wat fijn dat je rust uiteindelijk hebt kunnen vinden in Zweden. De vakanties die ik heb gehad in Scandinavie staan in mijn geheugen gegrift, ik herinner mij bijna alles. Ik voel me zo goed in dit gebied, heel apart. Het hoeft niet eens een rustig gebied te zijn, zelfs in Aalborg of Stockholm voel ik mij totaal op mijn gemak.
    Leuk artikel om te lezen en wat een prachtig huisje!

  2. Linda Reply

    Bedankt voor je complimenten! Wat bijzonder dat je je hier zo fijn voelt! Ik voel me in Stockholm of een andere stad ook veel meer op mijn gemak dan in een grote stad in bijvoorbeeld Nederland. Toch een minder gestresste sfeer of zo?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *